Berouw over capaciteitsprobleem onderwijs komt na de zonde

Door Kris Van Dijck op 2 februari 2013, over deze onderwerpen: Schoolinfrastructuur

Berouw komt na de zonde. Dat geldt ook voor de kritiek van Marleen Vanderpoorten, ex-minister van Onderwijs (Open VLD), op de regering en het capaciteitsprobleem in het Vlaams onderwijs.

Inderdaad, niemand wil dat Vlaanderen achteruitboert, en al zeker niet op het vlak van onderwijs. Wij begrijpen dat Marleen Vanderpoorten, als voormalig minister van Onderwijs, aan de alarmbel wil trekken (De Tijd, 1 februari). Maar is het niet wat laat? Als tijdens de vorige legislaturen werk was gemaakt van een proactief beleid, zowel begrotingstechnisch als op het vlak van onderwijs, dan hadden we nu niet voor zulke grote problemen gestaan.

Uiteraard hebben de kinderen en de ouders daar nu geen boodschap aan. Maar we vragen mevrouw Vanderpoorten toch voldoende intellectuele eerlijkheid aan de dag te leggen om te erkennen dat het capaciteitsprobleem historisch gegroeid is. De huidige tekorten en de achterstand in regulier schoolgebouwonderhoud zijn ontstaan in vorige regeerperiodes. Toen waren er wel extra middelen, maar de toenmalige ministers hebben die niet voor schoolinfrastructuur ingezet.

Stenen

Meer nog, de jongste decennia is inzake schoolinfrastructuur een gigantische achterstand opgebouwd. Tien jaar geleden zagen wij daar de hoogdringendheid al van en interpelleerden wij daar minister Vanderpoorten over. We dienden zelfs moties in die destijds soms wel, soms niet werden goedgekeurd tijdens de plenaire vergadering van het Vlaams Parlement.

Ook Marleen Vanderpoorten vond het destijds blijkbaar niet nodig om te investeren in stenen. Of, om het met de woorden van voormalig minister van Onderwijs Luc Van den Bossche te zeggen: 'Leraars betogen en stenen niet.' Onder minister Vanderpoorten is het budget voor onderwijs met 1,2 miljard euro gestegen. Tijdens de laatste drie jaar van haar beleid is daarvan slechts 6 miljoen euro, een half procent, naar investeringen gegaan. Zo'n achterstand kan niet in een paar jaar worden weggewerkt, en al zeker niet als daar nog een demografische stijging bovenop komt.

Bovendien zal iedereen erkennen dat het in tijden van budgettaire krapte al een hele uitdaging is om de Vlaamse begroting in evenwicht te houden. En laat dat nu net de taak zijn van de minister van Begroting. Suggereren dat de Vlaamse minister van Begroting op eigen houtje kan beslissen waarin hij investeert, is de waarheid geweld aandoen. Minister Philippe Muyters (N-VA) aanwijzen als zondebok voor het capaciteitstekort is bijna zoals Frank Deboosere verwijten dat het niet sneeuwde op Kerstmis. Een begroting opstellen is een gedeelde verantwoordelijkheid van de voltallige regering.

Succes

Ondanks een dalende conjunctuur koos deze Vlaamse regering er toch voor om te investeren in infrastructuur. Dat er ondanks de crisis nóg meer middelen werden gevonden dan de begrote 30 miljoen euro, is met andere woorden al een succes op zich.

Uit het actualiteitsdebat tijdens de plenaire vergadering van woensdag onthou ik vooral dat er Kamerbreed bereidheid was om na te denken over hoe er bijkomende middelen zullen worden vrijgemaakt. Door bij de begrotingsopmaak prioritair aandacht te besteden aan scholenbouw, zal de regering nog meer middelen kunnen vrijmaken. Ik roep dan ook iedereen op constructief mee te denken en voorstellen te formuleren over hoe we dat kunnen doen.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is