De scheuring

Door Kris Van Dijck op 6 januari 2016, over deze onderwerpen: Blog

De laatste Belgische unitaire bastions kraken in al hun voegen. En daar heeft geen enkele Vlaamsnationalist een verdienste aan. Of toch wel?... Beatrice Delvaux, senior writer bij Le Soir, wijdt vandaag haar scherpe pen aan een column in De Standaard over de nationale spoorstaking die vandaag en morgen ons land zou moeten platleggen. Zou, want de communautaire breuk die één van de hechtste unitaire structuren – de vakbonden – binnen een andere unitaire structuur – de NMBS/SNCB - vandaag tentoonspreiden kon een Vlaamsnationalist zich in zijn zoetste dromen nauwelijks wensen. De één en ondeelbaarheid van NMBS én vakbonden ligt aan diggelen. De vingers van mevrouw Delvaux moeten pijn gedaan hebben toen ze haar titel: “FGTB, partner van de N-VA” op haar klavier typte. Zij erkent drie beoordelingsfouten die de Waalse spoorbonden niet zien. En ik citeer: 1. de rechtse federale regering, in de ogen van de vakbonden de grote vijand, kan zich geen zwakte veroorloven, en stelt zich keihard op; 2. de ‘reizigers-werknemers’ hebben geen begrip meer voor de stakingen; 3. de Vlaamse vakbonden spelen niet mee, onder de invloed van een sterkere rechtse druk van hun politieke gesprekspartners en ook van een economische situatie die als positiever wordt ervaren, met bazen die banen beloven en hun beloften vaak ook waarmaken. Hieraan koppelt ze de conclusie dat dit recht in de kaart van de N-VA speelt, die opnieuw een bevestiging ziet in de analyse dat dit land uit twee democratieën, twee culturen bestaat. En voor diegenen die steeds stelden dat een splitsing van de spoorwegen niet kan. De vakbonden tonen dat het wel kan: treinen rijden in Vlaanderen, niet in Wallonië. En als er in Vlaanderen een trein niet rijdt, is het omdat hij van Wallonië moet komen. Dit kan gemakkelijk opgelost worden met eindstations voor beiden in Brussel indien men in het zuiden er opnieuw de riem aflegt. Voor het typen van de laatste alinea moet mevrouw Delvaux echt wel krampen gekregen hebben. Ik wil hem je zeker niet besparen: Dat is de grootste paradox die zich voor onze ogen afspeelt: de Vlaams-nationalisten verkrijgen een uiterst symbolische scheuring van het land in het sociale domein, net daar waar de eenheid het sterkst leek. Dat bereiken ze niet door de Belgische staat aan te vallen, maar door hem te besturen. Het is een krachttoer van de N-VA: terwijl ze een staat leidt die ze liefst zou zien verdwijnen, kan de partij tonen dat zij het is die zich verantwoordelijk gedraagt en dat anderen dat niet doen.” Il faut le fair. Kris Van Dijck

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is