Eergisteren reden Michel Meeus, Helmut Riemenschneider en ik op en af onze partnergemeente Hessich-Lichtenau om de uitvaart bij te wonen van Alfred Weiser en er een rouwhulde namens Dessel uit te spreken. Alfred was van in het begin in 1971 betrokken bij onze verbroedering. Wat ik niet wist was dat hij samen met zijn moeder vluchteling was uit Silezië. Twee van de miljoenen vluchtelingen waar ik vorige week over berichtte. Misschien net daarom dat hij zoveel belang hechtte aan vrede, broederschap en de Europese samenwerking. Vrede; een woord dat steeds onder druk staat…
“Nooit meer oorlog” is één van de pijlers waarop het Vlaams-nationalisme gestoeld is, naast “zelfbestuur” en “godsvrede”, lees actief pluralisme. Het zijn die pijlers die steeds mijn politiek handelen bepaald hebben. Maar dat nooit meer oorlog maakt soms wel dat je genoodzaakt bent om op te treden tegen oorlogsstokers. En dat doe je niet door je andere wang aan te bieden wanneer de andere niet voor rede vatbaar is. Soms is een vuist noodzakelijk. Op zich kan je bombardementen moeilijk rechtvaardigen. Maar wat te doen met een regime dat als een spin midden in het web het internationaal terrorisme aanstuurt, wapens, raketten en drones levert aan Rusland, Hezbollah, Hamas en Houthi's in Jemen en ondertussen ook haar eigen bevolking vermoordt?
De Iraanse geestelijke leider Ali Khamenei is om het leven gebracht. 37 jaar lang was hij de opperste leider van Iran. Na de dood van de eerste geestelijke leider, Ayatollah Khomeini, zelf aan de macht gekomen na de Islamitische revolutie van 1989 tegen het ook al niet nette bewind van sjah Mohammed Reza Pahlavi, werd hij verkozen door 86 sjiitische geestelijken. Opperste leider zijn in Iran is een functie die levenslang uitgeoefend wordt en hem boven de macht van president, regering en parlement stelt. Hij is de opperste leider die toplui in het leger, de regering en rechtsapparaat benoemt. Hij heeft de macht om wetten te schorsen die hij in strijd met de islam acht. Lees: een ware dictator.
Tijdens het bewind van Khomeini was Ali Khamenei president. Daar bouwde hij de Islamitische Revolutionaire Garde uit. De wrede hand die de bevolking in het streng islamitisch gareel doet lopen, er niet voor terugdeinst buitenlanders in Iran te gijzelen en ook in het buitenland afrekent met opposanten. Een organisatie die duizenden doden op haar geweten heeft en onlangs pas ook door Europa op de lijst van terroristische organisaties gezet werd.
Enkele jaren geleden leerde ik via een dorpsgenoot, politiek vluchteling uit Iran, de People’s Mojahedin Organization kennen en het NCRI, National Council of Resistance of Iran. Ik nam verschillende keren deel aan hun activiteiten waar ik steeds mijn steun uitsprak om het bloedvergietend regime in Iran omver te werpen en Westerse gijzelaars als professor Djalali onmiddellijk vrij te laten. Ook niet nadat ik kennis nam van hun tienpuntenplan dat ik punt na punt als Vlaams-nationalist kan onderschrijven:
- Afwijzing van de absolute geestelijke heerschappij. Bevestiging van de soevereiniteit van het volk in een republiek die is gebaseerd op algemeen kiesrecht en pluralisme;
- Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van politieke partijen, vrijheid van vergadering, vrijheid van pers en internet. Ontbinding en ontmanteling van de Islamitische Revolutionaire Garde, de terroristische Qods-strijdkrachten, de impopulaire Bassij, het Ministerie van Inlichtingen, de Raad van de Culturele Revolutie en alle onderdrukkende patrouilles en instellingen in steden, dorpen, scholen, universiteiten, kantoren en fabrieken;
- Toewijding aan individuele en sociale vrijheden en rechten in overeenstemming met de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Ontbinding van alle instanties die belast zijn met censuur en inquisitie. Het zoeken naar gerechtigheid voor vermoorde politieke gevangenen, het verbod op foltering en de afschaffing van de doodstraf;
- Scheiding van religie en staat, en vrijheid van godsdienst en geloof;
- Volledige gendergelijkheid op het gebied van politieke, sociale, culturele en economische rechten en gelijke deelname van vrouwen aan politiek leiderschap. Afschaffing van elke vorm van discriminatie; het recht om vrij te kiezen welke kleding men draagt; het recht om vrij te trouwen en te scheiden; en om onderwijs en werk te krijgen. Verbod op alle vormen van uitbuiting van vrouwen onder welk voorwendsel dan ook;
- Een onafhankelijke rechterlijke macht en een rechtssysteem dat in overeenstemming is met internationale normen, gebaseerd op het vermoeden van onschuld, het recht op verdediging door een advocaat, het recht op beroep en het recht om door een openbare rechtbank te worden berecht. Volledige onafhankelijkheid van rechters. Afschaffing van de shariawetgeving van de mullahs en ontbinding van de islamitische revolutionaire rechtbanken;
- Autonomie voor en opheffing van dubbele onrechtvaardigheden tegen Iraanse nationaliteiten en etnische groepen in overeenstemming met het plan van de NCRI voor de autonomie van Iraans Koerdistan;
- Gerechtigheid en gelijke kansen op het gebied van werkgelegenheid en ondernemerschap voor alle inwoners van Iran in een vrije markteconomie. Herstel van de rechten van arbeiders, boeren, verpleegkundigen, bedienden, leraren en gepensioneerden;
- Bescherming en herstel van het milieu, dat onder het bewind van de mullahs is verwoest;
- Een niet-nucleair Iran dat ook vrij is van massavernietigingswapens. Vrede, co-existentie en internationale en regionale samenwerking.
Sommigen schilderen hen af als communisten of religieuze fanatici. Ik moet daarmee lachen. Vindt iemand iets dat we moeten afwijzen in het hierboven afgedrukte tienpuntenplan? Bovendien; zie met wie ik in september naast de door het NCRI gekozen presidente Maryam Rajavi (midden op de foto) het podium deelde. Naast mij van links naar rechts: oud democratisch Amerikaans congreslid Patrick Kennedy, zoon van Ted, oud Europees parlementslid voor het rechtse VOX uit Spanje Alejo Vidal Quadras, Mike Pence, republikein en vicepresident onder Trump I, Guy Verhofstadt en John Bercow, conservatief oud-voorzitter van het Engels parlement. Niet direct communisten denk ik dan.
Ik hoop alleen dat het bloedvergieten snel stopt en Iran een baken van vrede en stabiliteit mag worden. Of zoals ik onlangs aan mevrouw Rajavi aan de telefoon kon zeggen: “ik hoop je weldra te zien in een vredevol, vrij, democratisch en mensenrechten respecterend Iran.” Fijne zondag nog.
Kris van Dijck
Dessel, 1 maart 2026
